artistieke ontwikkeling Gerd Renshof ( 1959 )

Jeugdjaren 1971 - 1980

Als jongen zette hij zijn eerste stappen op het pad van tekenen en schilderen, een op zijn vijftiende besloot hij dat hij kunstenaar wilde worden. Met zijn Havo-diploma, met tekenen als examenvak, kwam hij terecht op de kunstacademie in Den Bosch. Het was de tijd waarin figuratieve en zeker realistische schilderkunst, en ook vakkennis uit den boze waren. Omdat daar zijn belangstelling primair naar uitging, werd hij na een jaar van de opleiding verwijderd.

april 1977 , potlood

MAGISCH REALISTISCHE STILLEVENS 1982 - 1986
Zo’n anderhalf jaar experimenteerde Renshof met diverse olieverftechnieken en illustreerde hij enkele boeken. Toen raakte hij bekend met de magisch-realistische stillevens van Raoul Hynckes. Deze spraken hem bijzonder aan. Ze gaven hem een idee hoe een stilleven meer kon zijn dan alleen een oefening. Een heel wereldbeeld kon je er in kwijt.

Langzaamaan ontwikkelden zich vanuit de symboliek van het onderwerp beelden waarin de compositie de uitdrukking bepaalden. Moesten zijn eerdere schilderijen nog gelezen worden, nu gaf hij de sfeer in één oogopslag. De uitdrukking lag al vast in de vormen en de compositie. Rond tegenover hoekig, herhalingen van rechthoeken tegenover cirkels of driehoeken, hard tegenover zacht. De abstracte kwaliteit van zijn onderwerpen kwam mee tot leven.

Dit bracht hem de noodzaak en de mogelijkheid zijn behandeling van abstractie en realisme te herzien. Hij ontwikkelde een visie waarin figuratieve en abstract-geometrische vormen elkaars tegenhanger en aanvulling waren.

Daarmee ging er een heel nieuw gebied voor hem open.

Jattagan 1983

Kogel met strik 1986

Het Naakt 1988 - 1994

Het realistische in zijn nieuwe schilderijen had het naakt als uitgangspunt. Hij liet zijn modellen poses uit yoga of gymnastiek aannemen. Die bracht hij samen met abstracte vormen van hout of marmer.

Deze beelden zijn noch statisch noch dynamisch; ze roepen een vraag op. Past het model zich aan de harde vormen aan of is het andersom?

Abstracte stapelingen bieden niet meer dan een wankel evenwicht aan zijn modellen, die soms halsbrekende toeren moeten uithalen. Deze schilderijen spelen vooral met ritme en tegenritme, en ruimtelijkheid, licht en stofuitdrukking zijn ondergeschikt.

Renshof’s schilderijen werden steeds ruimtelijker, maar hij kwam erachter dat hij een tastbaarder ruimte nodig had om licht en stemming uit te drukken. Hij vond de oplossing toen hij zijn abstracte volumes door echte architecturale vormen verving. Onder de invloed van het licht van Weissenbruch en Springer leerde hij dat hoe een gebouw belicht is evenveel zegt over het licht als over de vaste vormen.

Paardengebeente 1992

Luchtzetel 1993

Magisch - realistische architectuur 1994 - heden

Besloten composities die evengoed ruimtelijk werken zijn typerend voor zijn werk in deze periode. Vaak komen in zijn schilderijen loze façades voor, zoals je die vaak ziet in oude steden waar op de gevel na een heel pand wordt afgebroken om er nieuwbouw achter te plaatsen. Zo’n gevel zonder diepte laat je opnieuw nadenken over de ruimte, meer dan een gebouw waar je ook naar binnen zou kunnen gaan.

Dit past prima in zijn beeldtaal, en geeft ook zijn kijk op de maatschappij weer.

Om soortgelijke redenen zie je bij Renshof ook vaak trappen die nergens heen voeren. Ze horen bij het doolhof dat hij neerzet, waarin onze nieuwsgierigheid zowel gevoed als in stand gehouden wordt.

In 1996 doet sneeuw zijn intrede. De inspiratie kwam van Alma-Tadema. De zachtheid in het werk van deze schilder miste Renshof in zijn eigen schilderijen.

Hij ging op zoek naar een beeldelement dat uit zichzelf zacht is, en op een natuurlijke manier een eenheid vormt met zijn stenen bouwsels. Hij vond dit op een lange wandeltocht door besneeuwd Scandinavië.

Dat een laag verse sneeuw alles een andere maat lijkt te geven past goed bij wat hij zoekt. Het is nog een manier om het begrip van ruimte te beïnvloeden.

Alle studiereizen naar sneeuwbedekte landschappen en verlaten bouwplaatsen hebben Renshof zijn eerste liefde niet doen vergeten. Keer op keer komt hij terug bij het stilleven, waarin hij al zijn nieuwe verworvenheden op het gebied van compositie, licht en zachtheid spelenderwijs toepast.

Spanish castle 1997

Just follow the steps 2001

Kunstzinnige uitstapjes

In 1994 was Renshof één van vijftien kunstenaars die werden geselecteerd voor een project in Qatar. Het was de bedoeling dat er een museum zou komen van de geschiedenis van het oliestaatje. Hiervoor schilderde Renshof een Arabier met een sakervalk. Het project liep stuk op organisatorische problemen, en het schilderij is nu in het bezit van de Emir van Qatar.

Sakervalk 1994

Samen met R. Ploeg heeft Renshof een aantal illustraties gemaakt bij de sprookjes en verhalen van Tolkien. In overleg werden onderwerp en compositie bepaald. Ploeg tekende de voorstelling, en Renshof gaf deze kleur en stofuitdrukking. De tekeningen zijn gemaakt in acrylverf en kleurpotlood op aquarelpapier. Een aantal van deze illustraties is verschenen bij Harper Collins in het boek Realms of Tolkien, de Tolkienkalender voor 1998 en een ansichtenboekje.

The Hobbit dwergen op naar de eenzame weg

The Hobbit- Bilbo met de trollen

In 2003 heeft Renshof het grootste naoorlogse trompe lœil-plafond in Nederland gerealiseerd. Met een oppervlak van 170 vierkante meter toverde deze schildering de grote zaal van Restaurant ’t Saasveld (bij Hengelo Ov.) om van crèmekleurige nieuwbouw tot een romantische oude boerenschuur, met doorkijkjes naar de zolder en naar de molen aan de overkant.

Het geheel is zo levendig dat meer dan eens een ingesloten vogel door de geschilderde openingen naar buiten probeerde te vliegen.

't Molenven - detail

't Molenven - ervoor

't Molenven - erna

Boekstillevens

In 1982 schilderde Renshof zijn eerste boekstilleven. Een vijftal oude boeken die zijn oma hem had nagelaten vormden de inspiratie. Hij beeldde ze af op een stenen balustrade tegen een lucht, waardoor het stilleven hoog boven de grond leek te staan.

Hij was toen aangenaam verrast over de doeltreffendheid waarmee hij de oude lederen omslagen schilderde.

Na een periode van tien jaar waarin hij vooral naakten en architectuur schilderde keerde hij weer terug naar het stilleven. En meteen was daar ook weer het boek. Renshof wendde al zijn opgedane kennis en ervaringen aan om de essentiële problemen van het realisme aan te pakken. Kleur, compositie, stemming en ook humor dienen in zijn schilderijen niet alleen de weergave, ze zijn deel van de expressie.

Zijn schilderijen worden steeds vanzelfsprekender, zijn voorstellingen worden werkelijkheden omdat ze niet enkel afbeelden. Ook al laten ze soms maar een paar dingen zien, deze schilderijen beschrijven meer dan wat ze tonen.

Hij ontwikkelde een kleine obsessie. Overal is hij op zoek naar oude boeken; naar exemplaren met een bijzondere rug, een opvallende kleur, onverwachte verhoudingen of verrassende beschadigingen.

Inmiddels heeft hij een indrukwekkende verzameling opgebouwd van boeken die tot vier eeuwen oud zijn. Waardevolle verzamelstukken zijn het niet, ze zijn echt oud, en zien er ook zo uit. Hij zal zijn boeken dan ook niet laten restaureren, het leven dat ze geleid hebben inspireert hem meer dan hun nieuwstaat.

Zijn zoektocht in de kunstgeschiedenis naar schilderijen met oude boeken heeft maar weinig opgeleverd. Het blijkt een uniek onderwerp te zijn, waar de schilder Renshof niet op uitgekeken raakt.

Eerste boekstilleven 1982

Gammle bog 2002